Blimage

Tijdens het pakken van mijn koffers voor een heerlijke vakantie op Kreta, kreeg ik van Susan Spekschoor een uitnodiging voor het schrijven van een Blimage. Blimage is een samenvoeging van de woorden blog en image. Frans Droog is de Blimage in Nederland gestart en probeert hiermee mensen uit het onderwijs uit te dagen om meer over het onderwijs te bloggen. Susan schreef een prachtige Blimage bij een foto van een brandende kaars met de tekst “Home is wherever I am with my family”. Op het moment dat Susan haar uitnodiging kreeg was ze met haar gezin op vakantie in Zweden. Ook ik ging nu op vakantie. Lekker genieten, even helemaal niks moeten ………alleen maar genieten. Van het land, van de zon, de mensen en elkaar. En daarom koos ik voor mijn vertrek toch al een foto van Susan, waarbij ik mijn Blimage zou gaan schrijven. 

                                                  

Een heerlijk gebakje, waarvan Susan en haar gezin tijdens hun vakantie in Zweden, vast en zeker genoten hebben. Ik was immers ook van plan om tijdens mijn vakantie alleen maar te genieten. We kwamen kort na middernacht aan op onze vakantiebestemming. Een prachtig hotel waar we zeer gastvrij ontvangen werden. Er stond zelfs nog een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Heel attent! Het was 13 augustus, de dag dat de meteorenzwerm van de Perseïden op zijn hoogtepunt zou zijn. En dus besloten we om nog even naar het strand te lopen om daar naar de vallende sterren te kijken. Ons hotel lag direct aan het strand en doordat er in Kreta gelukkig nauwelijks sprake is van lichtvervuiling, konden we genieten van de Melkweg, die zeer duidelijk zichtbaar was, en volop vallende sterren. Een klein eindje verderop zagen we een paar lichtjes op het strand. We besloten ernaar toe te lopen in de veronderstelling dat een paar mannen aan het nachtvissen waren. Dat bleek echter niet het geval te zijn. De lampjes waren van mensen die bij een nest van een Loggerhead zeeschildpad stonden te kijken. Enkele ogenblikken geleden waren er 2 baby-schildpadjes uit hun ei gekropen! Schuifelend beginnen de 2 piepkleine zeeschildpadjes aan hun lange reis naar de zee. In dit geval is de afstand tot de zee niet meer dan 30 meter, maar voor de pasgeboren beestjes is het een hele onderneming! Wat bijzonder, dat wij hier getuige van mogen zijn! Het Genieten met een grote G is al begonnen! Met ingehouden adem kijken we samen met een paar andere mensen en kinderen naar de 2 zeeschildpadjes. Vrijwilligersorganisatie Archelon zet zich in om de zeeschildpadden in Griekenland te beschermen en toeristen te informeren. Zij markeren de broedplaatsen van de zeeschildpadden met metalen kooitjes en hangen daar informatie aan voor de passanten. Tegen de tijd dat de kleine schildpadjes uit hun ei gaan kruipen, helpt de stichting Archelon de kleine zeeschildpadjes door met behulp van bamboestokjes en strandmatjes een pad te maken richting zee.  Op een briefje bij het nest staat nadrukkelijk vermeld dat je de pasgeboren zeeschildpadjes niet mag oppakken en in zee zetten. Ze moeten op eigen kracht de zee bereiken, anders verdrinken ze! De mededeling dat de schildpadjes op eigen kracht de zee moeten bereiken en niet geholpen mogen worden, doet me denken aan mijn dagelijkse werk op een mytylschool. In mijn klas zitten 8 kinderen met een meervoudige beperking. Ondanks dat de verleiding om te helpen vaak heel groot is, probeer ik de kinderen in mijn klas zoveel mogelijk dingen zelfstandig te laten doen. Ja, net als de stichting Archelon, probeer ik wel de omstandigheden voor zelfstandig functioneren te optimaliseren. Maar het doel bij alles wat ik doe is om de kinderen in mijn klas te brengen tot een zo groot mogelijke zelfredzaamheid zodat zij wanneer ze volwassen zijn zo zelfstandig mogelijk kunnen functioneren en hun eigen plekje kunnen krijgen in de maatschappij. Elke dag zie ik  kinderen in mijn klas “worstelen” om bijvoorbeeld zelf hun jas aan te trekken en de rits dicht te maken. Vaak kriebelen je handen dan om toch te helpen! Maar daar schiet het kind niets mee op! Ja, het kan sneller naar buiten om lekker te spelen! Alleen leert het kind dan niet om het zonder hulp te doen, en dus moedig ik het kind aan, geef tips, doe het voor enz. Geweldig om te zien hoeveel doorzettingsvermogen sommige kinderen hebben! Want het valt echt niet mee om je jas aan te trekken wanneer 1 van je handen of soms zelfs beide handen niet meewerken! En wat is het dan geweldig om te zien wanneer het uiteindelijk toch lukt! Ook dat is weer genieten met een grote G!  

 

Graag nodig ik de volgende mensen uit voor het schrijven van een Blimage:

Jullie kunnen kiezen uit de volgende foto's: